Χρήστος Ζ. Μέλλιος. Αναζητώντας τις Ρίζες της Μακεδονικής® μας καταγωγής (Οι Εντόπιοι της Γρίβας).

Ημερομηνία : 25 Ιουλίου 2017

Έργα του ως Γλύπτης :  (Σύνδεσμος υπό Συγγραφή).

Βιογραφικό :
Ο Χρήστος Ζ. Μέλλιος γεννήθηκε το 1946 στο χωριό Γρίβα, του Δήμου Παιονίας, στο Κιλκίς.
Σπούδασε δημοδιδάσκαλος στη Ζαρίφειο Παιδαγωγική Ακαδημία της Αλεξανδρούπολης, ενώ στη συνέχεια εισήχθη στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, όπου σπούδασε Σχέδιο και Χρώμα, λαμβάνοντας σημαντικές διακρίσεις.
Με δασκάλους τον Θύμιο Πανουργιά και Γιάννη Παππά και τον Νικόλαο Κερλή στη Χαλκοχυτική. Συνέχισε και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Morris Singer Foundry της Αγγλίας όπου ήρθε σε επαφή με τον, παγκοσμίως γνωστό γλύπτη, Henry Moor. Επαφή που στάθηκε καταλυτική για τη μετέπειτα πορεία του.
Με υποτροφία του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών προχώρησε σε μεταπτυχιακές σπουδές στην Ελλάδα.
Το 1978 διορίστηκε ως Καθηγητής των Εικαστικών Μαθημάτων στη Μέση Εκπαίδευση, όπου και υπηρέτησε έως το 2008.

Έχει φιλοτεχνήσει σειρά από έργα τα οποία κοσμούν Δήμους της Αττικής και για τα οποία έχει βραβευτεί.
Έχει πραγματοποιήσει πέντε ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στο εσωτερικό, αλλά και σε χώρες του εξωτερικού. Ακόμη, είναι μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος, όπως επίσης και του Συλλόγου Γλυπτών Ελλάδος, στον οποίο έχει θητεύσει και ως Πρόεδρος. Έχει συγγράψει το Σήμερα ζει και εργάζεται στον Πειραιά.

Συγγραφικό Έργο :
1) <Ο Τάφος του μεγάλου Αλεξάνδρου> … Δοκίμιο !
Εκδόσεις «Εντός», 296 σελ.
ISBN 978-960-9492-62-1 
(2015)

Ο ταφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου 1

Παρουσίαση : 
Το εγχείρημα της παρούσας έρευνας είναι δύσκολο και, από κάθε άποψη, προκαλεί αίσθηση. Ανήκει πράγματι ο Τάφος της Βεργίνας στον Φίλιππο Β΄; Κατά τον Χρήστο Μέλλιο, δημιουργό της εν λόγω έρευνας, ο τάφος αυτός δεν ανήκει στον Φίλιππο Β΄, αλλά στο γιο του, τον Μέγα Αλέξανδρο. Για την υποστήριξη της θέσης αυτής ο συγγραφέας παρουσιάζει με ακρίβεια και καθαρότητα τα επιχειρήματα του, τα οποία αξιώνουν να ανατρέψουν επιστημονικές πεποιθήσεις που ως σήμερα θεωρούνται αναμφισβήτητες.
Το παρόν έργο καθίσταται πολυδιάστατο και από τα στοιχεία και το φωτογραφικό υλικό που περιέχει, τα οποία, πέρα από το να πλαισιώνουν την έρευνα του συγγραφέα, άπτονται με σφαιρικότητα της αρχαίας ελληνικής ιστορίας και μυθολογίας, καθιστώντας έτσι το παρόν πόνημα έναν ευχάριστο συνοδοιπόρο όλων εκείνων που επιχειρούν να περιπλανηθούν στα μονοπάτια του αρχαίου ελληνικού κόσμου.

2) Δίτομο έργο : <Αναζητώντας τις ρίζες της Μακεδονικής® μας καταγωγής>
2α) ΤΟΜΟΣ Α’ : Ετυμολογική προσέγγιση των Επωνύμων και των Κύριων ονομάτων των γηγενών κατοίκων του χωριού «Γρίβα».
Eκδόσεις «Γεώργιος Χρηστ. Αναστασάκης», 336 σελ.
ISBN 978-960-6635-22-9 
(Δεκέμβριος 2015)

Επώνυμα Γρίβας 1

Παρουσίαση :
«Αναζητώντας τις ρίζες της Μακεδονικής μας καταγωγής» είναι ο στόχος του παρόντος τόμου που φέρει την υπογραφή του κου Χρήστου Μέλλιου. Πρόκειται για μία ερευνητική προσπάθεια η οποία επιχειρεί να αναζητήσει την ετυμολογική προέλευση των επωνύμων και των κυρίων ονομάτων των γηγενών κατοίκων του χωριού Γρίβα, το οποίο ανήκει στο δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Παιονίας Κιλκίς.
Η ερευνητική προσπάθεια του κου Χρήστου Μέλλιου αποβλέπει να αποκαλύψει την ελληνική προέλευση των επωνύμων και των κυρίων ονομάτων των γηγενών κατοίκων αυτής της περιοχής διαφωτίζοντας με τον τρόπο αυτό τη βαθειά επίδραση της αρχαιοελληνικής παράδοσης στο βίο του νεώτερου ελληνικού κράτους. Ο κος Χρήστος Μέλλιος με υπομονή, μεθοδικότητα, ακάματη προσπάθεια και κυρίως αγάπη για την αναζήτηση της αλήθειας μάς αποκαλύπτει στον παρόντα τόμο άγνωστες αλλά εξαιρετικά ενδιαφέρουσες πτυχές της επιβίωσης της αρχαίας ελληνικής γλώσσας στο σλαβικό ιδίωμα της περιοχής του χωριού Γρίβα. Η αποκάλυψη είναι συγκινητική αλλά και επιστημονικά πολύ χρήσιμη, διότι διανοίγει νέες ατραπούς στο συναφές επιστημονικό πεδίο της γλωσσολογικής ειδικότερα έρευνας.
Συγχαίρουμε τον κον Χρήστο Μέλλιο για την σπουδαία ερευνητική του εργασία και ευχόμαστε δύναμη και επιτυχία στην έκδοση και του δεύτερου τόμου της μελέτης του. (Από τον πρόλογο της Ευφροσύνης Κλαμπανιστή)

Περιεχόμενα :
-Πρόλογος
-Εισαγωγή
-Τα επώνυμα και τα κύρια ονόματα των κατοίκων του χωριού Γρίβα Παιανίας με την ετυμολογική τους προσέγγιση
-Παράρτημα με άλλα επώνυμα και ορισμένες τοπωνυμίες
-Αρχαίες μακεδονικές λέξεις και ονομασίες
-Σύντομη αρχαία ιστορία της Μακεδονίας
-Τα ονόματα των βασιλέων της Μακεδονίας και των μακεδονικών βασιλείων
-Κύρια ονόματα επιφανών Μακεδόνων της αρχαιότητας και άλλων πολιτών
-Ονόματα αρχαίων μακεδονικών πόλεων
-Ιστορικά στοιχεία από τη Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια: Βουλγαρία, Γιουγκοσλαβία, Σοσιαλ. Δημοκρατία της Μακεδονίας, Μακεδονική Δυναστεία, Μακεδονικοί Πόλεμοι, Κύριλλος και Μεθόδιος, Γλώσσα Παλαιοσλαβική, Γραφή
-Η Αλφαβητική Γραφή
-Χάρτες της Μακεδονίας
-Μακεδονικές επιγραφές
Επίλογος
Βιογραφικό Σημείωμα
Βιβλιογραφία

2β) ΤΟΜΟΣ Β’ : ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΟ ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ (+ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ)
Eκδόσεις «Γεώργιος Χρηστ. Αναστασάκης», 644 σελ.
ISBN 978-960-6635-21-2 
(Δεκέμβριος 2015)

Εντόπια Συγκριτικό Λεξικό 1

Παρουσίαση :
Στόχος της μελέτης μας αυτής ήταν αφ’ ενός ο εντοπισμός, η καταγραφή και η ετυμολογική προσέγγιση των ελληνικών λέξεων της αρχαίας μακεδονικής διαλέκτου, οι οποίες διασώθηκαν ευτυχώς, μέσα στο σλαβικό γλωσσικό ιδίωμα της περιοχής μας και αφ’ ετέρου, η ενδεικτική καταγραφή τόσο του ιδιώματος αυτού με τη μορφή διαλόγων καθημερινότητας, όσο και της συνοπτικής του γραμματικής.
Με την έρευνά μας αυτή καταδεικνύεται ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες χρησιμοποιούσαν ως γλώσσα, ελληνική διάλεκτο και όχι κάποια άλλη άγνωστη σε μας γλώσσα, τα ίχνη της οποίας έχουν χαθεί και δεν μπορούμε πλέον να την προσδιορίσουμε. Πολύ περισσότερο, ασφαλώς και δεν ήταν σλαβική ή συγγενική, με την στενή έννοια του όρου, με αυτές των σλαβικών λαών της Ευρώπης, που ούτε καν υπήρχαν τότε ως οργανωμένες κρατικές οντότητες. Το πρώτο βουλγαρικό κράτος ιδρύεται στην περιοχή μεταξύ του Αίμου και του Δούναβη 1003 χρόνια μετά το θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου, δηλ. το 680 μ.Χ.
Από τις εννιακόσιες πενήντα περίπου λέξεις που περιλαμβάνονται στο παρόν Λεξιλόγιο, οι περί τις οκτακόσιες ογδόντα είναι ελληνικές· ορισμένες μάλιστα από αυτές είναι, κατά την άποψή μας, αρχέγονες ελληνικές της μακεδονικής διαλέκτου, ενώ οι υπόλοιπες είναι κατά πλειοψηφία λατινικές (περί τις πενήντα λέξεις).
Όλες οι λέξεις αντιπαραβάλλονται με τις αντίστοιχες της βουλγαρικής γλώσσας, αλλά και της ρωσικής και της τουρκικής, εκεί που κρίναμε ότι χρειάστηκε, για να έχουμε ολοκληρωμένη εικόνα. Ελάχιστες μόνο λέξεις τις παραθέτουμε απλώς, παράλληλα με τις αντίστοιχες βουλγαρικές και τουρκικές, χωρίς να έχουμε κατορθώσει να τις προσεγγίσουμε ετυμολογικά και υποθέτουμε ότι μάλλον είναι ελληνικές.
Από το Συγκριτικό Λεξιλόγιο του Κ. Τσιούλκα, το οποίο αναφέρεται στην περιοχή του Μοναστηρίου, αναφέρουμε εκείνες μόνο τις λέξεις, που υπάρχουν και στο λεξιλόγιο του ιδιώματος της περιοχής μας και όχι άλλες.
Τέλος σε ξεχωριστό κεφάλαιο παραθέτουμε και τις τουρκικές λέξεις που υπάρχουν στο γλωσσικό αυτό ιδίωμα, για γνώση.
(Από την εισαγωγή του συγγραφέα)

Περιεχόμενα :
Εισαγωγή
Βραχυγραφίες Λεξικών
Κατάλογος των λέξεων του Ετυμολογικού και Συγκριτικού Λεξιλογίου
Συγκριτικό-Ετυμολογικό Λεξιλόγιο
Τουρκικές λέξεις που περιέχονται στο σλ. γλ. ιδίωμα
Διάλογοι καθημερινότητας εκφρασμένοι στο σλ. γλ. ιδίωμα
Οι προσφωνήσεις και οι όροι των συγγενών
Συγγενικές σχέσεις
Αριθμοί
Συνοπτική γραμματική
Επίλογος
Βιογραφικό σημείωμα
Βιβλιογραφία

signature

Advertisements

Το έθιμο “Ρουσουλίες” … στη Γρίβα !

Ημερομηνία : 16 Νοεμβρίου 2012

Η καταβολή του έθιμου “Ρουσουλίες”  πηγαίνει πολλές δεκάδες εκτοντάδων χρόνια πίσω, στην  εποχή του Βυζαντίου και στις ομάδες των αρματωλών.

Οι αρματωλοί, αρματολοί  (ή «οπλισμένοι άνθρωποι«) ήταν τοπικοί Έλληνες χωρικοί που λειτούργησαν ως στρατιωτικές και αστυνομικές μονάδες κυβερνώντας τα βυζαντινά εδάφη, κατ΄ αρχάς.

Ιστορικά το όνομα εμφανίζεται κατά τον 15ο αιώνα επί των Βενετών που μίσθωναν φρουρές Ελλήνων μαχητών στους οποίους και ανέθεταν την φύλαξη των κτήσεών τους στον ελλαδικό χώρο.
Στην πραγματικότητα, η φεουδαρχία κάτω από την οποία οι στρατιωτικές/αστυνομικές μονάδες αυτές άνηκαν, διατήρησαν τα καθήκοντά τους σε αντάλλαγμα των τίτλων του εδάφους. Μετά τη κατάκτηση του ελλαδικού χώρου από τους Τούρκους το σύστημα αυτό ακολούθησαν και οι νέοι κατακτητές αναθέτοντας στους αρματολούς (ή καπετάνιους) την ασφάλεια και την ειρήνη (ησυχία) στις ορεινές και δυσπρόσιτες ή και ανυπότακτες περιοχές όπου η αντίσταση στη ξενική εξουσία εκδηλωνόταν με ληστείες ή αυθαιρεσίες των “κλεφτών”, πολλοί εκ των οποίων μετατάχθηκαν στις τάξεις των αρματωλών κατόπιν συνθήκης με τους Τούρκους, παρέχοντας σ΄ αυτούς πολλά και μεγάλα προνόμια.
Έτσι η Μακεδονία, η Θεσσαλία, η Ήπειρος, η Ακαρνανία και η Αιτωλία (ιδίως τα Άγραφα) απέβησαν οι κυριότερες έδρες των αρματωλών, γι΄αυτό και το έθι,ο συνναντάται ως επί το πλείστον στις περιοχές αυτές.

Οι Καπετάνιοι, στην προσπάθεια τους να ενισχύσουν τη δύναμη τους, που είχε άμεση σχέση με τα εδάφη που διοικούσαν, συχνά πήγαιναν σε άλλα χωριά προκαλώντας τον καπετάνιο της άλλης ομάδας σε μονομαχία. Ο νικητής αυτής θα έπαιρνε τα εδάφη του ηττημένου και τα παλληκάρια του. Η τακτική αυτή ήταν η επιβεβλημένη, καθότι δεν θα μπορούσε να επιτραπεί εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εσωτερικός πόλεμος.
Επίσης, εντός της περιοχής δικαιοδοσία τους, οι καπετάνιοι συγκέντρωναν εξαργύρωναν την «Προστασία» τους μέσω φόρους, με την παρουσία των ένοπλων παλληκαριών του.

    Οι “ρουσουλίες”, ως έθιμο, διαδραματίζεται το 12ήμερο μεταξύ Χριστουγέννων και φώτων και όπως γίνονται τα νεώτερα χρόνια αντικατοπτρίζουν το παρελθόν και στις δύο παρακάτω πτυχές.

Η πρώτη πτυχή (πολεμική): Επιτάσσει οι πολεμιστές (Χορευτές πλέον του πολιτιστικού συλλόγου Γρίβας) να ντύνονται την παραδοσιακή στολή και να αποχαιρετούν  τις αγαπημένες τους  ώστε να μεταβούν σε άλλα χωριά. Στον αποχαιρετισμό, γυναίκες του χωριού (Μητέρες, κόρες, αγαπημένες) δέναν τα μαντήλια τους στην μέση ή στο στήθος τους, δίνοντας το στίγμα ενθύμησης της έμμεσης παρουσία τους στην επικείμενη μάχη. Ευχή για καλή τύχη και καλή επιστροφή.

Μετά την μετάβαση στο χωριό προορισμού και μόλις οι αντίπαλες ομάδες συναντηθούν γίνεται η μονομαχία των καπετάνιων. Μία χορευτική πλέον μονομαχία στους ρυθμούς των χάλκινων και με χορούς όπως το Πατρούνινο, και η Στάνκενα. Στις ιαχές των πολεμιστών αναδεικνύεται ο νικητής και ο ηττημένος, αποδεχόμενος την ήττα καταβάλει το αντίτιμο σε φιλοξενία ή κεράσματα.

Η δεύτερη  πτυχή (Συλλεκτική): Έγκειται σε έρανο. Όποτε η εκκλησία του πολιούχου της Γρίβας, Άγιος Αθανάσιος, χρειάζονταν διάφορες επισκευές, προσθήκες ή επεκτάσεις ανάτρεχαν στο έθιμο, εξ αφορμής της συγκέντρωσης των φόρων. Η συγκέντρωση των παλληκαριών (Χορευτές πλέον του πολιτιστικού συλλόγου Γρίβας),  από τον καπετάνιο (Πρωτοχορευτή),γινόταν στον προαύλιο χώρο του Ιερού Ναού και μετά τις ευλογίες του Ιερά  ξεκινούσαν.

Η Συγκέντρωση των παληκαριών από τον Καπετάνιο γινόταν στο προαύλιο του Ι.Ν. Αγίου Αθανασίου. Ο Ιεράς του ναού ευλογούσε τον Καπετάνιο και τα παληκάρια του, με τις Σπάθες υψωμένες κάναν 3 στροφές τρέχοντας τον ναό. Βγαίνοντας, εν χορό από τον Άγιο Αθανάσιο …

… πήγαιναν σε κάθε σπίτι για την συλλογή των δωρεών. Μόλις φτάναν στις αυλές των σπιτιών, με την συνοδεία μουσικών οργάνων, φωνάζοντας,  καλούσαν τους οικοδεσπότες να δώσουν την προσφορά τους.
Εκεί χόρευαν, στις παρακάτω φιγούρες των χορό τους.

  • Με βηματισμό σε κύκλο και τα σπαθιά σε ύψωση,
  • …με τρέξιμο σε κύκλο και τα σπαθιά σε ύψωση,
  • …με επίκυψη στο κέντο του κύκλου κρατήντας την σπάθε από τη μύτη σε πρότασον
  • … με ακούμπημα της μύτης της σπάθας στο έδαφος στην ίδια μεριά του εμπρός προτεταμένου, σταυρωμένου τους ποδιού και …
  • … το χτύπημα των σπαθιών στην στροφή  του χορού μεταξύ των ζευγαριών.

Εκείνοι τους κερνούσαν, κατ΄ αρχάς και κατόπιν πρόσφεραν, ο κάθε ένας ότι μπορούσε, για τον ιερό Ναό.

Έτσι μετά το πέρας της παρουσίας των ¨Ρουσουλίων¨ σε όλα τα σπίτια του χωριού, επέστρεφαν στην εκκλησία, όπου διαλύονταν η ομάδα με εντολή του καπετάνιου και τις ευλογίες της εκκλησίας.

σ.σ. Συντάκτη : Βιώνοντας καθημερινά την ξεδιάντροπη κλεψιά της γνήσιας Ελληνικής Μακεδονικής μας κληρονομιάς από τους γείτονες, οφείλω να πω ότι οποιαδήποτε αντιγραφή ή παραποίηση της ανωτέρω Ιστορίας αποτελεί υφαρπαγή.
Βέβαια είναι δύσκολο να αλλάξεις τον ΚΛΕΦΤΗ και δυσκολότερα τον ΣΦΕΤΕΡΙΣΤΗ .

Πρότυπη έρευνα, επιμέλεια Κειμένου-Φωτό …. Χρήστος Αθ. Κόιοςsignature

Το Κουρμπάνι στη Γρίβα … της Αναλήψεως (Ετήσιο) !

Ημερομηνία τέλεσης του εθίμου :  … της Αναλήψεως

Στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας του Αγίου Αθανασίου στη Γρίβα, οι κάτοικοι την ημέρα της Αναλήψεως, γιορτάζουμε το «Κουρμπάνι».

Το «Κουρμπάνι» (1) , δηλαδή το συμποσιακό φαγητό κοινής εστιάσεως των χριστιανών (2) , είναι κληρονομικό έθιμο.

Σύμφωνα με το έθιμο οι κάτοικοι του χωριού -μια φορά το χρόνο- με κοινή χρηματική συνεισφορά ή από τάματα των πιστών , αποφάσιζαν όλοι μαζί να φτιάξουν φαγητό «υπέρ υγείας» (3) αφιερωμένο στα παιδάκια του χωριού (4).

Οι προσφορές είναι αρνάκια και όλες οι νοικοκυρές του χωριού συμμετέχουν στην παρασκευή του γεύματος, προσφοράς.

Χρονικό

Η ημέρα ξεκινά στις 08:30 με την Θεία Λειτουργία στο Ναό όπου ευλογείται ο άρτος του κουρμπανιού που προσφέρεται από τις γυναίκες (είτε αυτός αγοράστηκε είτε ζυμώθηκε παραδοσιακά). Έπειτα συγκεντρώθηκαν 21 (5) ή 27 τα αρνάκια (… ή από προσφορές ή από συμπληρωματική δωρεά τις εκκλησίας ), το Λάδι, τα πράσινα κρεμμύδια, το κόκκινο πιπέρι και ο δυόσμος.

Αφού σφαχτούν τα αρνάκια, τα τεμαχίζουν και τα μαγειρεύουν σε μεγάλα καζάνια. Στην συνέχεια προσθέτουν τα πράσινα κρεμμύδια, αλάτι, κόκκινο πιπέρι και δυόσμο, ετοιμάζοντας έτσι το «κουρμπάνι».

Τα εντόσθια και οι συκωταριές τηγανίζονται χωριστά και στις 12:00 έρχονται τα παιδιά του χωριού να γευματίσουν με τον άρτο που τους μοιράζεται. Στους ήχους της καμπάνας, 3 το μεσημέρι, «ο Ιερέας ευλογεί το φαγητό» (6) δίνοντας έτσι την έναρξη της μοιρασιάς του φαγητού. Στην αρχή οι γυναίκες και τελευταίοι οι άντρες, οι οποίοι και προσφέρουν χρήματα στην εκκλησία εκφράζοντας έτσι και έμπρακτα τις ευχαριστίες τους. Όλοι υπομονετικά περιμένουν την σειρά τους. Η προσέλευση δε όλων των κατοίκων στον αυλόγυρο της εκκλησίας τους δένει και διατηρεί το έθιμο των πατεράδων και των παππούδων μας ζωντανό. Το έθιμο διατηρείται για αιώνες και έφτασε μέχρι την εποχή μας ως μέσον εξασφάλισης των αγαθών και της ίδιας της ζωής. Δεν πρέπει εξάλλου να παραβλέπεται ο ψυχαγωγικός – συμποσιακός χαρακτήρας του κουρμπανιού σε μία εποχή λιτοδίαιτης φτώχιας και στέρησης παλαιοτέρων χρόνων.

Υπόμνημα

  • (1) Κουρμπάνι – προέρχεται από την τουρκική λέξη kurban, που σημαίνει θύμα – τιμάται το ζώο που θυσιάζεται, καθώς και η θυσιαστική λειτουργία στο σύνολο της.
  • (2) Η διανομή του κρέατος, μαζί με άρτο, προσδίδει στο Κουρμπάνι χαρακτήρα θρησκευτικού γεύματος, ανάλογου με τις «αγάπες» των πρώτων χριστιανικών χρόνων…και τις εθλογίες της Ορθόδοξης εκκλησίας.
  • (3) Εικάζεται ότι επί τουρκοκρατίας, μεγάλο κακό έπληξε το χωριό. Η αρρώστεια που εμφανίστηκε χτύπησε πολλούς Γριβιώτες. Το δυστύχημα όμως ήταν ότι αι μεταξύ των ασθενών ήταν πολλά παιδιά. Πολλά παιδιά πέθαιναν από την εξοντωτική ασθένεια και την ασιτία.  Τότε οι γονείς των παιδιών στράφηκαν στην εκκλησία και για να σταματήσει αυτό το κακό και έκαναν ως τάμα αρνάκια ώστε να φτιάξουν ένα ομαδικό γεύμα, το κουρμπάνι. (Ο ζωμός από το βραστό κρέας πάντοτε αποτελούσε ιάσιμη τροφή).
  • (4) Παράλληλα βέβαια λειτουργεί στο όλο έθιμο και απόηχος αρχαϊκών αντιλήψεων και δοξασιών, που δίνουν στο κρέας εξαίρετες ιδιότητες δύναμης και υγεία.
  • (5) Ο αριθμός των αρνιών είναι πάντα μονός.
  • (6) Το κουρμπάνι με μορφή κοινής εστιάσεως, έχει γίνει ευρύτερα αποδεκτό και από την Εκκλησία, η οποία και ευλογεί, όπως ήδη γνωρίζουμε, το κρέας με ειδική ευχή: «Επίσκεψαι, Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός ημών, τα εδέσματα των κρεών και αγιάσον αυτά…».

Ιστορική έρευνα. (Διαδόσεις. Παραδόσεις. Μυθική διασταση.)

  • Το έθιμο εδραιώθηκε επί τουρκοκρατίας όταν οι Τούρκοι επέτρεψαν στους Έλληνες θρησκευτική εκδήλωση ανάλογη με τη δική τους, το «Μπαϊράμι». Οι Έλληνες μην έχοντας άλλη ευκαιρία για ομαδική συγκέντρωση, άρπαξαν την ευκαιρία, και δέχτηκαν ευχαρίστως το έθιμο στη γιορτή του Αγίου Αθανασίου αρχικώς και επεκτείνοντάς το  στη γιορτή της Αναλήψεως, προσδίδοντας έτσι ιδιαίτερη βαρύτητα αποφεύγοντας μελλοντική ακύρωση.
  • Επι Τουρκοκρατίας δόθηκε εντολή από τον Μπέη του Πενταλόφου να σταματήσει το έθιμο (αποτρέποντας τις μαζώξεις) με αποτέλεσμα πολλά παιδιά να αρρωστήσουν ξανά και να πεθάνουν. Παράλληλα βέβαια είχε εντοπιστεί ότι η αρχική πηγή ύδρευσης της Γρίβας μετέφερε βαρέα μέταλλα και θα μπορούσε να αποτελέσει αιτία της ασθένειας. Κατόπιν παράκλησης, επετράπη πάλι η συνέχισή του κουρμπανιού και εντέχνως άλλαξε και η υδροδότηση της Γρίβας από άλλη πηγή, την μέχρι σήμερα πηγή της.

ΦΩΤΟ : Κιόση Λίνα

Slideshow/Ροή :  Guess Who !

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

…και τα Ψέμματα, έχουν Ημερομηνία Λήξεως.

Ημερομηνία : 5 Ιουνίου 2011

ΟΞΦΟΡΔΗ ΚΑΤΑ ΣΚΟΠΙΩΝ

Aθήνα 18.4.11

Η απάντηση στα Σκόπια έρχεται από την…Οξφόρδη!

Με μια σεμνή τελετή εγκαινίων άνοιξε… στο Μουσείο Ασμόλιαν της Οξφόρδης η μεγάλη έκθεση για το βασίλειο των αρχαίων Μακεδόνων, του οίκου των Τεμενιδών, με τίτλο: «Από τον Ηρακλή στο Μέγα Αλέξανδρο: Θησαυροί από τη βασιλική πρωτεύουσα των Μακεδόνων, ένα…ελληνικό βασίλειο στην εποχή της δημοκρατίας».

Θεωρείται ίσως η σημαντικότερη αρχαιολογική έκθεση για την Ελλάδα στη Βρετανία. Περιλαμβάνει πρόσφατα ευρήματα από τις συνεχιζόμενες ανασκαφές στις Αιγές, την πρωτεύουσα του βασιλείου του Φιλίππου Β’, πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Τα περισσότερα από τα εκθέματα, περίπου το 80%, προβάλλονται για πρώτη φορά στο κοινό, με την Οξφόρδη να επιλέγεται λόγω της στενής σχέσης με την ελληνική αρχαιολογία και ιδίως το Μανόλη Ανδρόνικο, που ανακηρύχθηκε επίτιμος καθηγητής από το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Παράλληλα, το Μουσείο Ασμόλιαν αποτελεί πόλο έλξης για ακαδημαϊκούς και φοιτητές από όλο τον κόσμο. Το 2010, μετά τη μεγάλη ανακαίνιση του μουσείου, 1,2 εκατομμύρια επισκέπτες πέρασαν τις πύλες του.

Τα εκθέματα παρουσιάζουν.

Μία πιο καθημερινή και ολοκληρωμένη εικόνα της περιόδου της ακμής του βασιλείου των Μακεδόνων, αλλά και των περιόδων πριν από το Φίλιππο.

Η έκθεση χωρίζεται σε τρία τμήματα:

1) Αντικείμενα που σχετίζονται με το βασιλιά και τις δραστηριότητές του.

2). Αντικείμενα που δείχνουν την ξεχωριστή θέση των γυναικών των Μακεδόνων και

3) Εκθέματα από την καθημερινή ζωή στο Παλάτι των Αιγών.

Μεταξύ άλλων μπορεί να δει κανείς προσωπικά αντικείμενα του Φιλίππου, όπως το σπαθί του, λόγχες του και τις επικαλαμίδες του, την πρώτη ιστορικά προτομή του Αλέξανδρου, ένα εντυπωσιακό και σχεδόν ανέπαφο στεφάνι από σκαλιστά χρυσά φύλλα βελανιδιάς, μία τοιχογραφία ιδιαίτερης σημασίας που απεικονίζει τον Αλέξανδρο και τον πατέρα του σε σκηνή από κυνήγι, καθώς και δεκάδες εντυπωσιακά και ζηλευτά ακόμα και σήμερα γυναικεία κοσμήματα.

Οι υπεύθυνοι της έκθεσης χαρακτήρισαν το Παλάτι των Αιγών ως το πιο σημαντικό κτίριο της αρχαίας Ελλάδας μετά τον Παρθενώνα. Η ψυχή της έκθεσης, η διευθύντρια της 17ης Εφορίας Αρχαιοτήτων και μαθήτρια του Ανδρόνικου, Αγγελική Κοτταρίδη τόνισε ότι αποδεικνύεται από τα ευρήματα πως ό, τι ήταν ο Περικλής και η Αθήνα τον 5ο π.Χ. αιώνα, δηλαδή κέντρο διανόησης και τεχνών, ήταν ο Φίλιππος και η αυλή του τον επόμενο αιώνα.

Ο διακεκριμένος ιστορικός της Οξφόρδης, Ρόμπιν Λέιν Φοξ, στη σύντομη εισαγωγική παρουσίαση της έκθεσης δάκρυσε ενώπιον συναδέλφων του και δημοσιογράφων, λέγοντας ότι πρόκειται για την κορυφαία αρχαιολογική έκθεση που έχει γνωρίσει. Κατά τον κ. Λέιν Φοξ, το ιστορικό μήνυμα της έκθεσης είναι ταυτόχρονα και πολιτικό:

«Οι Μακεδόνες ήταν ένα ελληνόφωνο βασίλειο στη βόρεια Ελλάδα και όσοι Σκοπιανοί υποστηρίζουν ότι εκεί βρίσκεται η Μακεδονία επιδεικνύουν άγνοια και η θέση τους είναι εξωφρενική. Είναι σαν να λένε ότι η Οξφόρδη βρίσκεται στη Λευκορωσία», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Ρόμπιν Λέιν Φοξ.

Η έκθεση θα συνεχιστεί έως τις 29 Αυγούστου. Στη συνέχεια, κάποια από τα εκθέματα, ένας περιορισμένος αριθμός, θα ταξιδέψουν έως το Λούβρο για μια γενικότερη έκθεση για τους αρχαίους Μακεδόνες.

Ενημερωτικό Φυλάδιο : http://www.ashmolean.org/assets/docs/Exhibitions/Heracles2AlexanderPressRelease.pdf

 

 

 

Όσοι δεν μπορούν να θυμηθούν το παρελθόν είναι καταδικασμένοι να το επαναλάβουν.

Ημερομηνία : 29 Μαΐου 1453

Της Αγια-Σοφιάς

Σημαίνει ο Θεός, σημαίνει η γης, σημαίνουν τα επουράνια,
σημαίνει και η Αγιά Σοφιά, το Μέγα Μοναστήρι
με τετρακόσια σήμαντρα κι εξηνταδυό καμπάνες,
κάθε καμπάνα και παπάς, κάθε παπάς και διάκος.

Ψάλλει ζερβά ο βασιλιάς, δεξιά ο Πατριάρχης
κι απ’ την πολλή την ψαλμουδιά, εσειόνταν οι κολώνες.
Να μπούνε στο χερουβικό και να ‘βγη ο βασιλέας,
φωνή τους ήρθε εξ’ ουρανού κι απ’ Αρχαγγέλου στόμα.

Πάψετε το χερουβικό κι ας χαμηλώσουν τ’ άγια,
παπάδες πάρτε τα ιερά και ‘σεις κεριά σβηστείτε,
γιατί είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψη.

Μον’ στείλτε λόγο στη Φραγκιά, να ‘ρθουνε τρία καράβια
το ‘να να πάρει το σταυρό και τ’ άλλο το βαγγέλιο,
το τρίτο το καλύτερο την ΄Αγια Τράπεζά μας
μη μας την πάρουν τα σκυλιά, μη μας την μαγαρίσουν.

Η Δέσποινα ταράχθηκε κι εδάκρυσαν οι εικόνες
«Σώπασε κυρά Δέσποινα και μη πολυδακρύζεις
πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι».

 Δημοτικό (ανώνυμος)

Βαφή Αυγών με τον … παραδοσιακό Γριβιώτικο τρόπο !

Ημερομηνία : 21 Απριλίου 2011 … Μεγάλη Πέμπτη !

Τα αυγά βάφονται παραδοσιακά τη Μεγάλη Πέμπτη.

Η Γρίβα από το 1696 ανήκει στα Κνανφειοχώρια ή Γναφειοχώρια της Μακεδονίας (1). Της είχε επιτραπεί δηλαδή η επεξεργασία μάλλινων υφασμάτων από τα οποία κατασκευάζονταν και οι στολές του τουρκικού στρατού.

Μετά όμως τα μάλλινα αυτά υφάσματα έπρεπε να βαφτούν. Μία από τις  φυσικές χρωματικές πηγές βαφής ήταν και τα … φλούδια από τα ξερά κρεμμύδια.

Η απόχρωση που δίνανε τα ξερά κρεμμυδόφλουδα ήταν αποχρώσεις του ΜΩΒ. Στό χρώμα αυτό ήταν και κάποιες οι παραδοσιακές μας στολές » άλα Τούρκα «.

Η μέθοδος χρωματισμού με ξερά κρεμμυδόφυλα, δεν είναι βέβαια Γριβιώτικη εφεύρεση … αλλά χρησιμοποιείτο και στη Γρίβα σε πολλές άλλες περιπτώσεις. Μία απο αυτές τις περιπτώσεις ήταν και την Μεγάλη Πέμπτη, στην βαφή των αυγών.

Υπήρχανε λοιπόν 2 μέθοδοι βαφής :

Στήν πρώτη μέθοδο, βράζανε τα αυγά, γιά μιάμιση ώρα,  ΜΑΖΙ με τα κρεμμυδόφλουδα και έτσι αποκτούσανε το όμοιόμορφο ΜΩΒ χρώμα τους.

Στήν δεύτερη μέθοδο, τυλίγανε τα κρεμμυδόφλουδα γύρω από το αυγό και μετά τα δένανε με σπάγγο ή τα φασκιώνανε με δυχτάκι ή πανί. Τα αφήνανε να βράσουνε για μιάμιση ώρα σε σιγανή φωτιά.

Εικ. Παραδοσιακή βαφή αυγών με κρεμμυδόφλουδα.

Η Χριστιανική παράδοση θέλει … τα κόκκινα αβγά, να τοποθετήθηκαν από τη μητέρα του εσταυρωμένου Ιησού στα πόδια του και να βάφτηκαν με το αίμα που έτρεχε από τις πληγές του.

Όπως επίσης … μια γυναίκα να περπατούσε στο δρόμο, λίγες ώρες μετά τη Σταύρωση του Ιησού, κρατώντας ένα καλάθι με αβγά. Της είπαν ότι ο Χριστός αναστήθηκε. Κι εκείνη απάντησε ότι μόνον εάν τα αβγά κοκκινίσουν θα το πιστέψει. Λίγα λεπτά αργότερα τα αβγά κοκκίνισαν.

σ.σ. Συντάκτη : Η κόκκινη βαφή των αυγών γινόταν, την εποχή εκείνη, με το βράσιμο παντζαριών και αυγών μαζί…σε σιγανή φωτιά.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ γεμάτα Υγεία.
Προσωπική, Οικογενειακή και Επαγγελματική επιτυχία σε Όλους.
Καλή πρόοδο στα Παιδιά μας.
Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα.

πηγή (1) : Με δύο κυρίως έγγραφα που έχουν ημερομηνίες 12 Μαΐου 1696 και 13 Ιουνίου 1707 …»παρέχονταν η δυνατότητα στους κατοίκους του οικισμού Γρίβας  να ασχολούνται και με την κναφή μάλλινων υφασμάτων από τα οποία κατασκευάζονταν οι στολές του τουρκικού στρατού. Για την υπηρεσία τους αυτή οι κάτοικοι του προαναφερθέντος οικισμού απαλλάσσονταν από φορολογίες … »

Ι. Κ. Βασδραβέλλης, Ἱστορικὰ Ἀρχεῖα Μακεδονίας, Α΄ Ἀρχεῖον Θεσσαλονίκης 1695–1912, Θεσσαλονίκη 1952, σσ. 27-28, 79, 75.

Αποικόνιση της » ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ » στούς χάρτες του National Geographic (1915-2006) !

Ημερομηνία : 10 Απριλίου 2011

Πώς ένα Ψέμα μπορεί να μετατραπεί σε … Αλήθεια !

… και πολλοί ανόητοι να το πιστέψουν και να το αναμεταδίδουν !

Με την διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η National Geographic, έσπευσε να δημιουργήσει τον Νέο Χάρτη των Βαλκανίων. Εντάσοντας μέσα τις χώρες : Γιουγκοσλαβία ( Σερβία, Κροατία, Σλοβενία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, ), Ελλάδα, Βουλγαρία και Αλβανία.

Η Μακεδονία αποτελεί, όπως Ιστορικά είναι αποδεδειγμένο, Ελληνική επικράτεια … κομάτι δηλαδή της Ελλάδας.

Ας δούμε το βρώμικο παιχνίδι που παίζεται είς βάρος μας … των Γνησίων Ελλήνων Μακεδόνων !

1919 : Φυλές της Ευρώπης : Υπάρχει η Ελληνική και η Σλάβικη !

1910-1962 : Η Μακεδονία είναι … ΕΛΛΗΝΙΚΗ !

… μέχρι το 1949 : Ξεχωριστή φυλή Μακεδόνων δέν υπάρχει, εφόσον οι Μακεδόνες είναι Έλληνες, δεν υπάρχει λόγος χωριστής αναφοράς σε αυτούς  !

1949 ( Χάρτης Κλασσικών Γαιών της Μεσογείου) : Η περιοχή της σημερινής VARDARSKA ( FYROM ) αναγράφεται ώς ΠΑΙΟΝΙΑ … αντλώντας το όνομά της από την Αρχαία Ελληνική Γή των Παιόνων ( περίπου 1250π.χ. ) πιστοί σύμμαχοι των Τρωών , πού εκετεινόταν στίς Βόρειεςα όχθες του Αξιού ποταμού ώς το ανώτερο Φυλάκιο-Σκοπιά ( ελ. ρίζα του σημερινού SKOPJE ).

1962 : Ξαφνικά … η Μακεδονία μας … άλλαξε χώρα. Πήγε μαγικά, στη Γιουγκοσλαβία, πιο βόρεια δηλαδή από εκεί που ήταν πάντα !

1969 – 1991 : Η Μακεδονία … χάθηκε ΤΕΛΕΙΩΣ  απο τους Χάρτες !

1992 : Η Μακεδονία ανήκει πλέον στα ΣΚΟΠΙΑ !

1949 ( Χάρτης Ελληνο-Ρωμαϊκός Κόσμος ) : Προσδιορίζεται η Ιστορικά ορθή Γεωγραφική περιοχή της Αρχαίας Μακεδονίας, με πρωτεύουσσα της Πέλλα, την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου !

… επιμέλεια Χρήστος Αθ. Κόιος